شعرها و نوشته های صالح محمد خلیق
راه اندازی نمودی کارگاه عاشقی را
تا بیاموزی برایم رسم و راه عاشقی را
دانش آموزت شدم تا جا دهی در مغز ـ مغزم
حسِّ خوب و پاک و شیرین ِگناه عاشقی را
از پیامدهای آن میدانم، امّا دوست دارم
تا کنم تکرار و تکرار اشتباه عاشقی را
عشق ورزم با تو آن اندازه تا آخر برآرم
از دلِ این عاشقی یکروز آه عاشقی را
تا به شام عمر خود خواهم تنفّس کرد، لیلا!
آن هوای تازه و عطرِ پگاه عاشقی را
زادروز
باز روز اوّل مهر است، مهرانگیز!
سالگرد عشق مان و زادروزت نیز
در بهاران حضورت سوّمین بار است
سالِ من نو میشود از اوّل پاییز
دادمت روزی گل سرخ دلی، امّا
نیست حتّا اینچنینم هدیهیی ناچیز
از سرود تازة خود دستهیی صدبرگ
تحفه میآرم که بزمت را کُنم گُلریز
میزبانت میشوم در ساحل آمو
است اگر دشوار باتورفتنِ شاندیز
«گُل کُنی» تا با نسیم گرمِ انفاست
میگذارم شمعِ عمرم را به روی میز
خودسوزی
در این حوالیِ مسموم هر چه آموزی
نمیشود که کُنی زندهگیِ امروزی
نسیم نور و رهایی نمیوزد، بانو!
به سوی پنجره تا چند چشم میدوزی
سیاهی است و سیاهی، نمیتوانی رفت
اگر هزار هزار آفتاب افروزی
من از همان یکمین روزِ عشق میگفتم
که بسته است به روی تو راهِ پیروزی
ببین که رابعه گشتن هنوز ممنوع است
رگت بُرند اگر مِهر در دل اندوزی
ولی تو پر زدی و بال همچو ققنوسی
میان اینهمه آتشفشانِ کینتوزی
و قسمتت به گمانم که از همان آغاز
به سانِ دخترِ خورشید بود خودسوزی
رقص ماهیهای دستانت
رَخت شویی، آسمان طشتِ پرآبت میشود
ابر کف می آورد موجِ حبابت میشود
در تمنّای نوازشهای دستانت، صنم!
روی دنیا روسری ات تا جُرابت میشود
رقص ماهیهای دستانت تماشاکردنیست
شادمانی بخشِ هر مست و خرابت میشود
تا رسانَد دست بر دامان پاک و شسته ات
تار و پودِ روح و جانِ من طنابت میشود
تا بنوشد آبِ لای پیرهنهای تو را
ماه حتّا نیمه شبها آفتابت میشود
جشن بیرقهای رنگین رها در بادها
برگزار از تکّه های جامه بابت میشود
سیزده بدر
گفتی ام: چیست آخرین اثرت؟
ـ نازنین! شعرِ اوّلین سفرت
از کجا تا به ناکجا با من،
منِ سرگشته، کُشته، دربه درت
رَفتنِ مان به جشنِ «سبزه لگد...»[1]
لحظه های اثیریِ «چَکرت»[2]
راه میرفتی و ستارة بخت
میفشانید زر به رهگذرت
سبزه میکرد پهن «پای انداز»[3]
سبزه میرُست هی به دَوروبرت
سبزه بر رویِ سنگها حتّا
بهرِ گلگشتِ سیزده بدرت
تقویم لیلایی
نه جمشیدی، نه کوچی و نه ترساییست تقویمم
بُوَد مبدای آن عشقِ تو، لیلاییست تقویمم
عسل استند یکسر ماهها و لحظهها شیرین
تهی از روزهای تلخِ تنهاییست تقویمم
نه شنبه و نه یکشنبه و نِی . . . نِی کار و نِی دفتر
هَمَش تعطیل است و جشنبرپاییست تقویمم
فقط یک لحظة جاویدِ بیآغاز و بیانجام
نه سال و ماه و روز و هفتهآرایی ست تقویمم
سَرِ میز و بَرِ دیوار، یا در جیب جایش نیست
که قلبی است و ناپیدا، فراجاییست تقویمم
لبت انجیر خُلم و توت یاقوتیِ خنجان را
خجالت میدهد، دختر! زبانت قند بغلان را
روایت میکند صد کهکشان خورشید را چشمت
نگاهت صد خُمستان مستیِ انگور پروان را
تو چون نوروزهای آریایی نوربارانی
تو میآیی و میپاشد نَفَسهایت بهاران را
شمالک میشود، عطرِ گل شببوی میپیچد
به یکسو میزنی از ناز تا زلف پریشان را
تو را من دوست میدارم، تو را پیش از هزاران سال
ببین، باور نداری، جای جایِ بلخِ ویران را
نوشتم در تمام تاقها نام تو را تنها
و از عکس تو کَندم نقش، گلهای هر ایوان را
پرستیدم به یاد چشمهایت مِهر را روزی
زمانی رفتم آتشگاه، یادِ آن نگاهان را
هزاران سال نوری دُورتر هم، هر کجا باشم
تورا عاشقترین استم، تو خورشیدِ خراسان را
لبخند
بَرَد تا ناکجای کشفهای تازه لبخندت
غزلهای مرا بخشد فضای تازه لبخندت
بزن لبخند سویم تا جهان بر من زَنَد لبخند
برایم میدهد حال و هوای تازه لبخندت
ز یکسو میزند زخمم نگاه فتنه انگیزت
ز یکسو از نمک بارَد بلای تازه لبخندت
جواب «دوستم داری؟» ـ همان «آریِ» دیرین را
به من گوید همیشه با ادای تازه لبخندت
بخوانَد سوی خود، بسیار خودمانی مرا هر صبح
پذیرایی کُنَد با شیرچای تازه لبخندت
آرام وسر به زیر و به راه است چشم تو
اما دو چشمه سارِ گناه است چشم تو
تا باز میشود، گلِ خورشید میدمد
پیکِ سپیده، پِلکِ پگاه است چشم تو
باور بکن که کرده مرا غرقِ غرقِ خود
گردابِ چشم تو و گواه است چشم تو
افیونی و روانی و معتاد گشته ام
من را که کرده است تباه، است چشم تو
بسیار خسته ام بنشین رو به روی من
یک دو پیاله چای سیاه است چشم تو
ا
دوست دارمت
... و صفر ،نقطه و نقطه ،شماره میگیرم
نمیشوی «رُخ» و از سر، دوباره میگیرم
صدای نغمۀ نابی که پشتِ خطّ استی
و پرّ و بالی که از این اشاره میگیرم
به جستجوی دو ـ سه لحظه خلوتی با تو
ز دیگران دو ـ سه گامی کناره میگیرم
هلو ...!، ستاره و ماه و هر آنچه زیباییست
برای نامِ تو بعد استعاره میگیرم
سرودِ تازه نه، بل، «دوست دارمت» را باز
به ات به زمزمه مثلِ هماره میگیرم
